Veertigste sterfdag van Protopresbyter Nicolas Afanassieff

(JPEG)
père Nicolas Afanassiev

Op 4 december 1966 overleed op 74-jarige leeftijd Protopresbyter Nicolas Afanassieff, professor in Canoniek Recht en Kerkgeschiedenis aan het Theologisch Instituut St. Serge en rector van de metochion St. Serge. De begrafenisdienst vond plaats op 8 december 1966 in de kerk van het Instituut en werd gecelebreerd door wijlen Aartsbisschop Georges de Syracuse in aanwezigheid van talrijke orthodoxe en oecumenische vertegenwoordigers. Vader Nicolas werd ter aarde besteld op het Russisch kerkhof te Sainte-Geneviève-des-Bois.

Vader Nicolas was van 1930 tot aan zijn dood als professor aan het Instituut St. Serge verbonden; hij werd priester gewijd op Kerstmis 1939/40 door metropoliet Evlogi. Als theoloog genoot hij wereldwijde erkenning en er verschenen talrijke studies van zijn hand. Bovendien was hij voorzitter van de canonieke en juridische commissie van het Aartsbisdom, voorzitter van de kerkelijke rechtbank en verantwoordelijk voor de redactie van de “Messager Diocésain”. Ook nam hij in 1965-66 actief deel aan het opstellen van de nieuwe statuten van het Aartsbisdom, nadat het Oecumenisch Patriarchaat het Exarchaat van de russisch-orthodoxe parochies in West-Europa had gesloten. Als officiëel waarnemer namens het Aartsbisdom en het Instituut St. Serge, was hij aanwezig bij de vierde zitting van het Iide Vaticaans Concilie en, samen met zijn vriend en collega, archimandriet Kyprian (Kern), startte hij de “Conférences liturgiques Saint-Serge”, die vanaf 1954 tot op de dag van vandaag de specialisten op gebied van liturgie bijeenbrengt, zowel orthodoxen, alsook katholieken en protestanten.

(JPEG)
Le père Nicolas Afanassieff (Institut Saint-Serge, milieu des années 1950)
à ses côtés de gauche à droite, le père Alexis Kniazeff, le père Basile Zenkovsky, l’évêque Cassien.
© exarchat.org

Puttend uit zijn eigen ervaring als priester, wilde hij van het canoniek recht geen strikt wettelijke discipline maken, maar veeleer een ecclesiologisch geheel ; hij was duidelijk een voorstander en promotor van een “eucharistische ecclesiologie”, waarbij het mysterie van de Kerk tot zijn volheid komt in de lokale gemeenschap, verenigd rond de kelk van de eucharistie en voorgegaan door de bisschop.Daarover heft hij dan ook in 1950 een toonaangevend handboek geschreven: “L’Eglise du Saint Esprit”, dat in het Frans verscheen in 1971 bij de Editions Cerf. Ook een niet minder opmerkelijk boek verscheen uitsluitend in het Russisch onder de title “De Tafel des Heren”. Een groot aantal artikelen verscheen eveneens van zijn hand en betrof de onderwerpen collegialiteit, primaatschat, autoriteit, intercommunie, de grenzen van de Kerk en de rol van de leken in de Kerk.

Retour haut de page
SPIP