Paasboodschap - 2007

Dierbare broeders in het bisschopsambt
Dierbare vaders en broeders in het priesterschap
Zusters en broeders in de Heer

“Als Christus niet zou zijn opgestaan, is ons geloof vergeefs” schrijft de heilige Paulus in zijn eerste brief aan de christenen van Korinthe. De apostel is er bedroefd over dat sommige leden van deze gemeenschap in wording, die hij zozeer in zijn hart gesloten had, de grootse grondslag van de christelijke hoop - de Opstanding des Heren - in twijfel stelden. De Opstanding van Christus is de hoeksteen, waarop de paulinische verkondiging, ja, het hele volheid van het geloof van de Kerk, gebaseerd is.

Veel mensen nemen tegenwoordig aanstoot aan de realiteit van de Opstanding, hoewel anderzijds een grote meerderheid ervan uitgaat, dat er ook na de dood nog iets volgt, zelfs een ander leven. Alle religies hebben daarover een heel specifieke voorstelling, zelfs ongelovigen. Het is immers ondenkbaar dat het leven van de mensheid in het niets zou kunnen verdwijnen. Zou je wel kunnen leven met zulk een krenkende filosofie? Is het niet ook de apostel Paulus, die ons aanspoort het geloof in de opstanding als iets vanzelfsprekends aan te nemen; hij zegt immers: “... als Christus niet zou zijn opgestaan ...”. de klemtoon ligt hier op de persoon van Christus. De opstanding is geen abstract idee, een soort difuse overtuiging of een hoopgevende gedachte. Zij is in de allereerste plaats een authentieke werkelijkheid, een heilsgebeuren, door God voor ons bereid door de vleeswording van Zijn Zoon. Neergedaald in het dodenrijk, is hij na drie dagen opgestaan.

Opgestaan uit het graf, manifesteert Christus zich op bijzondere wijze aan enkele getuigen: de vrouwen, die naar het graf waren gesneld, roept Hij toe: “”Verheugt u”; tot Maria Magdalena zegt Hij: “raak me niet aan”; maar tot Thomas: “leg uw hand in mijn wonden”; en aan Petrus vraagt Hij tot drie maal toe: “bemint ge mij?”. Aan de apostel Paulus openbaart Hij zich op de weg naar Damascus in een verblindende lichtstraal. Ook wij moeten ons afvragen, op welke wijze de opgestane Christus ons “van de dood naar het leven, van de aarde naar de hemel voert, terwijl wij het overwinningslied zingen”.

Als wij in de Goddelijke Liturgie het Lichaam en Bloed van Christus ontvangen, schenkt Hij Zichzelf als voedsel, waardoor wij ook deel hebben Zijn opstanding, aan Zijn overwinning op de dood. Wij zullen waarschijnlijk niet die verlichting kennen, die de apostel Paulus ten deel viel op zijn weg naar Damascus. Onze “weg naar Damascus” zal ons hele laardse bestaan in beslag nemen, maar aan het einde wacht oons dezelfde verlichting en zal onze vreugde eindeloos zijn, want CHRISTUS IS OPGESTAAN. HIJ IS WAARLIJK OPGESTAAN

Aartsbisschop Gabriël van Komana
Exarch van de Oecumenische Patriarch
Parijs, 8 april 2007
Kathedraal van de heilige Alexander Nevski

Retour haut de page
SPIP